نمی دونم الان نصف شبی تو اتاقم چه چیزایی میتونه منو آروم کنه؟؟تخت خوابی که روش نشستم و همیشه ی خدا نامرتبه؟؟؟؟یا میز تحریر کوچیکی که هیچ وقت همت عوض کردنشو نداشتم یا حتی تمیز کردنشو.توی اتاق کوچیک من همه چی هست و هیچی نیست.خالی و پر از خاطره،خاطره هایی که شاید خیلیاش منو یاد تو میندازه،همیشه هر کس پاشو توی اتاقم می ذاشت اولین چیزی که توجهشو جلب میکرد نوشته های روی دیوارم بود و شاید اون نوشته ها برای من همه چیز بود و هیچی نبود،نوشته هایی که بعضیاش حالا حال خودمم به هم میزنه ولی حالا دیگه هیچ کدوم از اون نوشته ها نیست،شاید اینجوری عروسکای تو اتاقم بیشتر به چشم بیان یا شایدم قاب عکسی که هر بار با نگاه کردنش خودمو میبینم و یه دفعه یادم میفته که خیلی وقته یادم رفته کیم شاید از وقتی که تو شدی همی چیز من

کمک کن تا خودمو پیدا کنم

قول میدم با پیدا کردن خودم تو رو گم نکنم...میلاد من